Kleine gebaren kunnen veel betekenen voor een kind dat thuis stress of onveiligheid ervaart. Hoe wezenlijk dat is, blijkt uit citaten van jongeren van de Augeo Jongerentaskforce, die uit ervaring weten wat het is om onveilig op te groeien.
hoe gaat het met je? Omdat het laat zien dat die persoon heeft geluisterd naar mijn verhaal en nog benieuwd is naar de situatie.’ › LEVI, 23 JAAR • ‘Als je een kind een taakje geeft waarin hij of zij goed is, belicht je de sterke kanten van het kind en hiermee groeit het zelfvertrouwen.’ › JAMILA, 25 JAAR • ‘Op de lagere school was ik in die tijd heel erg in mezelf gekeerd. Verdrietig. Stil. Mijn leraar reageerde daar precies goed op; hij vroeg hoe het met me ging en had een luisterend oor. Hij pushte niet, maar liet weten dat ’ie er voor mij was, dat ik er mocht zijn, dat mijn leven nog voor me lag. Dat maakte dat ik me steeds rustiger en veiliger voelde.’ › DANIËL, 25 JAAR • ‘Als een kind zelf naar je toe komt met een verhaal (over zijn thuissituatie), is het ook oud genoeg (en jij professioneel genoeg) om daar een gesprek mee te voeren.’ › IRIS, 23 JAAR • ‘Zie vertrouwen als een proces. Het is voor een mishandeld kind superbelangrijk dat er iemand is die oprecht uitstraalt dat ’ie te vertrouwen is, dat je bij hem of haar terecht kan als je het nodig hebt. Maar voor vertrouwen is wel tijd nodig. Tijd waarin een kind kan ervaren dat het ook straks nog welkom is, wanneer het nu nog niet kan of wil praten. Tijd waarin je kan wennen aan het idee om iemand in vertrouwen te gaan nemen.’ › MARIEKE, 22 JAAR • ‘Ik had een leerkracht van wie ik boeken kreeg omdat ze wist dat ik zelf geen geld had om die te kopen.’ › TIMO, 21 JAAR • ‘Ik heb weleens kleren gekregen van vriendinnen. Zo kon ik toch meedoen met de mode en werd ik niet het buitenbeentje op school.’ › SORAYA, 22 JAAR • ‘Vroeger had ik last van woedeuitbarstingen, ik werd niet voor niets zo boos. Lange tijd was daar geen aandacht voor. Pas op de middelbare school vroeg de conciërge aan mij: “Wat maakt jou zo boos?” en probeerde me te kalmeren. Dat heeft mij enorm geholpen.’ › MILAN, 19 JAAR
‘Ik vond het heel fijn toen mijn lerares naar mij luisterde. Het voelde alsof eindelijk iemand mij hoorde en ik kon mijzelf uiten. Dat ervaarde ik als iets heel goeds.’ › SANNE, 19 JAAR • ‘Het hielp mij goed als iemand aan mij vroeg:
vorige pagina
Volgende pagina
Deel deze pagina:
vorige pagina
Deel deze pagina:
Volgende pagina
Kleine gebaren kunnen veel betekenen voor een kind dat thuis stress of onveiligheid ervaart. Hoe wezenlijk dat is, blijkt uit citaten van jongeren van de Augeo Jongerentaskforce, die uit ervaring weten wat het is om onveilig op te groeien.
hoe gaat het met je? Omdat het laat zien dat die persoon heeft geluisterd naar mijn verhaal en nog benieuwd is naar de situatie.’ › LEVI, 23 JAAR • ‘Als je een kind een taakje geeft waarin hij of zij goed is, belicht je de sterke kanten van het kind en hiermee groeit het zelfvertrouwen.’ › JAMILA, 25 JAAR • ‘Op de lagere school was ik in die tijd heel erg in mezelf gekeerd. Verdrietig. Stil. Mijn leraar reageerde daar precies goed op; hij vroeg hoe het met me ging en had een luisterend oor. Hij pushte niet, maar liet weten dat ’ie er voor mij was, dat ik er mocht zijn, dat mijn leven nog voor me lag. Dat maakte dat ik me steeds rustiger en veiliger voelde.’ › DANIËL, 25 JAAR • ‘Als een kind zelf naar je toe komt met een verhaal (over zijn thuissituatie), is het ook oud genoeg (en jij professioneel genoeg) om daar een gesprek mee te voeren.’ › IRIS, 23 JAAR • ‘Zie vertrouwen als een proces. Het is voor een mishandeld kind superbelangrijk dat er iemand is die oprecht uitstraalt dat ’ie te vertrouwen is, dat je bij hem of haar terecht kan als je het nodig hebt. Maar voor vertrouwen is wel tijd nodig. Tijd waarin een kind kan ervaren dat het ook straks nog welkom is, wanneer het nu nog niet kan of wil praten. Tijd waarin je kan wennen aan het idee om iemand in vertrouwen te gaan nemen.’ › MARIEKE, 22 JAAR • ‘Ik had een leerkracht van wie ik boeken kreeg omdat ze wist dat ik zelf geen geld had om die te kopen.’ › TIMO, 21 JAAR • ‘Ik heb weleens kleren gekregen van vriendinnen. Zo kon ik toch meedoen met de mode en werd ik niet het buitenbeentje op school.’ › SORAYA, 22 JAAR • ‘Vroeger had ik last van woedeuitbarstingen, ik werd niet voor niets zo boos. Lange tijd was daar geen aandacht voor. Pas op de middelbare school vroeg de conciërge aan mij: “Wat maakt jou zo boos?” en probeerde me te kalmeren. Dat heeft mij enorm geholpen.’ › MILAN, 19 JAAR
‘Ik vond het heel fijn toen mijn lerares naar mij luisterde. Het voelde alsof eindelijk iemand mij hoorde en ik kon mijzelf uiten. Dat ervaarde ik als iets heel goeds.’ › SANNE, 19 JAAR • ‘Het hielp mij goed als iemand aan mij vroeg:
